Germania

279

„De lever?” vroeg hy.

„Neen.... het hart!”----

HU zag haar aan en uit haar oogen straalde hetzelfde licht, dat Solbert verward had en verdeemoedigd.

„Vergeef mi 1".... zeide Sogol, voor ’t eerst zwak en deemoedig.

„Ik heb di niets te vergeven... want ik heb di altoos bleven beminnen....”

„Ook toen ik di verjoeg----”

„Toen het meest.... want weet koning, de lever begrUpt het hart niet, maar het hart begrijpt de lever wèl.... In de lever woont de twyfel, maar in het hart de liefde.,. En dat koning is de levensboom, die duizendmaal vernietigd,

duizendmaal weer wortels schiet____want hy is een deel

van God zelf____”

Berlijn 1905.

EINDE.