Germania

276

verwoed doorhouwden, tot ze opeens styf achterover vielen.

Toen gaf Solbert een teeken aan zyn horenstekers en opeens wierpen wel honderd hoorigen de zwaarden weg, staken twee vingers van elke hand in den mond en begonnen schril en met korte stooten te fluiten.

De paarden, verschrikt, steigerden, hoorden niet naar het toom, keerden zich op de achterpooten draaiend om en snelden door elkaar weg.

Sogol wilde ze terug dry ven. Maar opnieuw schrilde het snerpende, snijdende kryschgefluit en ook zijn paard werd schichtig, keerde zich om en hoewel hij ’t den bek samenneep met het bit, nam het in doodsangst het bit tusschen de tanden en snelde weg...

„Verloren! Verloren! Verloren 1” huilde Sogol, zyn hoofd naar den grond om niet zyn ondergang te zien. Maar opeens hoorde hij juichend geroep, hooge stemmen van vrouwen...

Hy keek op...

De bende der vrouwen en maagden kwam aangerend en voorop reed Harimona, in een lang, wit gewaad, dat ver naar achteren over haar slank, zwart paard heen hing. Zy hield een klein, glinsterend zwaard styf en schuin-recht voor zich nit.

„Were Wotan! Were Wotan!” gilde zij.

Heur witte haren zwierden haar, wyd golvend in den wind, na. Heur roode oogen glinsterden als ros vuur in windtocht.

„Were Wotan... Were Wotan!” gilde zij.

Zy scheen Sogol niet te zien, reed hem voorby en de vrouwen en maagden reden hem byna omver. Doch zyn paard, nu schrikkend van de hooge gillende stemmen der vrouwen keerde zich om en rende weer op de vijanden in, Harimona achterna.

De paarden der vluchtende ridders waren kalmer geworden. Want de fluiters by de hoorigen raakten vermoeid en de natgeworden vingers en beblaarde lippen maakten het fluiten steeds moeielyker.