Germania

95

„Daar draagt hij den wondervijver aan!” schertste Harimona, toen ze zag hoe Haun, het blinkende schild hooghoudend om de vrucht van zijn arbeid te toonen, nader kwam.

„En wel mag du di er in spiegelen, wellieve!” zeide Sogol. „Maar weenen moogt di niet, want zoo schoon als du bent, was nooit een koningsdochter!”

„Du bent vol goeden moed, meester.”

„Die kleine muzikant heeft mi de oplossing van ’t

raadsel van ’t brandende drakenbloed gebracht____komt

mee.... ik zal 't di zeggen.”

De grond was nog warm in ’t boschje, dat geheel uitgebrand was. De zeven naakte boomstammen staken met hun verkoolde stampen meewarig op uit den zwartig-grauwe grond, waar nog sintels nagloorden.

Sogol trad voorzichtig naar de kuil, waar de drakenkop uit opstak, nu omhoog gewerkt tot aan den nek, maar witblank doorgegloeid, een geraamtekop. Sogol zag de diepe gaten der oogkassen en de machtige kaak met de platte groote tanden met verwondering aan.

„Hij heeft tanden als een groote bul,” meende Haun.

Weer keek Sogol den jongen met innige erkentelijkheid in de oogen aan.

„Du, schrandere vos, uit di zal wat goeds groeien____

Het zijn werkelijk groote bulletanden” ... zei hij voortgaande tot Harimona... „en deze draak is geen roofdier geweest,

anders zou hij tanden hebben als een beer of een wolf____

Dat zijn de tanden van een goedig vee____die draak heeft

gras gevreten----of vruchten .... maar dan alleen bramen

en appels----want knagen zooals een eekhoorn heeft hij

niet gekund____

Hij liep terzij van de opengespleten gewelfde lijn____

stond stil bij het gat, waar hij de vlammende fakkel had

ingestoken---- het was bruin uitgebrand, met korsten

van een zwartige, vettige, nagloeiende massa. Maar er staken geen beenderen uit____