Germania

76

de zon en de sterren en de wolken____ wy zijn ook

krachten, die onze eigen macht niet kennen ...

Hy reed een poos zwijgend voort. Toen weder, tot haar: „Waarom zouden wij iets anders zijn dan de dingen om ons heen. Zijn wij niet even dom als de natuurkrachten? Moeten wy niet eten, drinken, slapen als het tijd daarvoor is, zooals daarboven het onweer komt, als het de tijdvoor het onweer is? Weten wij met zekerheid iets meer dan deze paarden? Weten wij meer van ons verleden? Meer van onze toekomst? Meer van wat boven de hemelen is en onder de aarde? Waarom val ik ter aarde wanneer ik van myn paard stort en kan niet omhoog vallen, of in de lucht mij zwevende houden door mijn wil alleen? De mensch is een natuurkracht zoo goed als de bliksem en de donder, zoogoed als de zonnestraal een natuurkracht is.” „Maar waar komen die natuurkrachten vandaan ?” vroeg Harimona weder.

„Ik weet het niet____ ik weet het nog niet____En

moeten zij dan bepaald ergens vandaan komen ? En moeten zij dan bepaald ergens heengaan? Waarom zouden zij er niet altyd geweest zyn en er altijd blijven?”

„Ik kan dijn gedachtenvlucht niet volgen Sogol.... In myn binnenste leeft gestadig het gevoel alsof er nog een ander leven is.... een leven, dat als de gedachte of de droom geen lichaam noodig heeft om te bestaan. Zoo dikwerf als Maresag mij met zijn kruiden in de verrukking bracht, ontsteeg ik mijn lichaam en zwierf langs onbekende velden en wegen en zweefde over oneindige wateren of steeg den sterren tegemoet.”

„En hebt di dan wel eens andere dingen gezien dan hier?” „Ja.... ik heb de góden aanschouwd, Wotan het meest.... En hy was het, die mij ■ de kracht gaf, wonderen

te doen zooals du hebt kunnen zien____toen ik de lammen

genas en de blinden en die met etterende wonden neerlagen.” „Was dat geen bedrog, Harimona?”