Germania

77

Hij hield zijn paard in en zich over haar paard buigend en het ook tot stilstand dwingend, keek hij haar diep en ernstig in de oogen.

Zij keek hem onverschrokken aan.

„Dacht di, dat ik het liefste, dat ik ter wereld heb, zou bedriegen? Dan is het beter, dat ik terugkeer.'’

„Dus du kunt wonderen verrichten?”

„Als ik in de verrukking ben .... ja----”

„En die kreupelen, die reeds genazen zonder dat zij di zagen?”

„Kan niet mijn ziel uitgestraald zijn ook zonder dat ik het wist of wilde? Was niet al wat' ik in mijn verrukking deed, iets waarover ik geen macht had en waaraan ik zonder mijn verrukking vreemd was?"

Hij reed weer voort naast haar en dacht zwijgend na. „Het is droevig," zeide hij eindelijk. „Wie het gedachtenwoud binnenrijdt komt niet tot licht, maar hij verwart zich hoe langer hoe meer in 't donkere hout. In mij komt de vreemde lust op, dit leven te eindigen om te weten. En ik voel naijver op die anderen, die vroom gelooven kunnen in al de góden,- de groot en en de kleinen. Haar ik kan niet... ik heb immers ervaren, dat de Nickelman een aal was en de grondgeest een geluidsschal....

Na een poos vroeg hij plotseling:

„En wat was er waar van Frango, den draak, Whridlo, den hond en Baza, de geit?”

„Begreep di dat niet?”

„Neen .... hoe zou ik.... Er bestaan geen draken I” „Het was een raadsel van Maresag om de vele minnaars te beproeven. Frango was de moed, Whridlo was de trouw, Baza was de soberheid. Wie dit raadsel zou begrijpen was mij waardig, meende Maresag honend.”

„En du vondt dat goed?"

„Wat Maresag wilde moest ik doen... ik kon hem niet weerstaan. Hij had een groote macht over mij, waaraan ik