Germania

70

op hem zou toetreden, Balder of Grendel of zelfs Thor of Wotan____gereed om met hen den kamp op te nemen.

Zij zelve geloofde niet meer aan het bestaan der kleine geesten. Maar diep in haar hart, geloofde zij wel aan de groote machten.... Wellicht waren Wotan en Donar maar

verbeeldingen____ Zoo goed als de Thius der voorvaderen

een verbeelding was geweest. Maar waarvan kwamen de sterren ? En wie spande de hemel ? En wanneer de mensch stierf, waarheen zweefde dan zijn geest?

In den laten avond wierp Sogol dan nog weer dood hout op het smeulende vuur en in de stilte van den winternacht zaten zij voor het vuur, opziende naar het vurige geprikkel der sterren en samen peinzend over de groote geheimen, waarvan zij zich voelden omgeven.

Dan werd Sogol dikwerf bedroefd, want hij kon haar niet op hare vragen antwoorden. Zeker, zij gaf toe, dat de sterren daar aan de lucht geen góden waren en ook geen zielen en die zeven daar, waren niet de naijverige minnaars van Nehalennia, zooals ze zeiden aan de kust. Maar wat waren het dan?

„Zeg mij Sogol, wat zijn ze dan, de sterren?”

Hij bleef zwijgend staren naar den winterhemel en zij zag hoe een traan uit zijn oogen welde en langs zyn wang biggelde.

„Weent di, mijn meester ?” vroeg zij zacht.

„Ja, ik ween---- ik ween----omdat ik weten wil en

niet weten kan, geliefde. Lief heb ik di, Harimona, omdat du zooals ik, de waarheid liefhebt en oprecht zijt. Mijn koninkrijk zal ik di gaarne aan de voeten leggen. Maar toch, hoe klein is mijn liefde, dat ik di niet dat simpele

antwoord op dijn vraag als bruidsgeschenk kan geven----

Want ik weet het niet, geliefde, ik weet het niet, ik weet

het niet----Ja, vraag het mi____vraag het mi____wat

zijn de sterren?... Zijn het klompen vuur? Maar hoe komt het dan, dat hun vuur niets dooft.... Wie werpt hout op