Germania

87

„Onthoudt du mi dfln diepe woorden?” vroeg zfl, met een zacht verwijt in haar blik....

„Het is nog niet rjjp... ik moet nog lang, lang peinzen...”

„Ik wil met di mede peinzen!”.... zei zy, voor hem gaande staan, haar oog frank en moedig in ’t zijne doende stralen.

Zy zag aan zijn donkere blik hoe zijn geest bezig was.

„Zeg mi dijn gedachten----” smeekte zij, bij hem neder-

knielend en haar hoofd tegen zijn been drukkend, de armen om zyn naakte dijen slaande.

Hj keek op haar neer, ging zacht met de handen langs haar witte haren, streelend de golven van die zilverstroom en haar kaak toen in de kom zijner handen vattend, haar gelaat naar ’t zijne opheffend, zei hij:

„Goed---- goed---- mijn kind---- ik zal di al mijn

gedachten zeggen en du moet mi mee helpen denken____

Wotan heeft Frya____ik zal di hebben in mijn stryd tegen

hem.... Wilt du met mi gaan.... naar mijn rijk en daar

naast mi zyn.... rein en vrij----geheel vrij----stryden

tegen de menschen, tegen de góden.... tegen di-zelve.... Wilt di.... wilt di?...”

„Ik wil, ik wil, ik wil!” kreet zy en opstaande, haar omvattende armen in drukking latend glijden lafcgs zyn heupen opwaarts, langs zijn middel, langs zijn zyden, langs zyn schouders, drukte zy zich aan zijn borst.

Hij nu ook sloeg zyn armen vast om haar lichaam en bedekte haar wangen, heur voorhoofd, heur hals, heur lippen met innige kussen.