Germania

34

van vreugde in Walhalla zal verwerven.... zie je kind....

dat wat wij nu moed noemen.... dat is geen moed----

dat noem ik geen moed____ Want dat is strijden tegen

een bekend gevaar met een bekende zekere belooning in't

verschiet____Maar te vechten zooals ik wil, hier met mijn

hoofd, hier met mijn gedachte tegen die groote, onbekende macht van het geheimzinnige, alléén op te dringen naar de poorten van ’t Walhalla en daar de góden uit te dagen, ze te tarten zich te vertoonen, te voren wetend, dat wanneer zij zich vertoonen de eeuwige verdoemenis dijn deel zal

zijn____ dè,t noem ik moed____dat is strijden tegen een

onbekend gevaar met een onbekend einde. En dat wil

ik____Ik wil de menschheid tegen de góden opzetten____

Kom voor den dag uit dijn blauwe hemelen.... Stijg op

uit dijn krochten.... Vertoon di____waar en wie du ook

zijt.... dat ik di zie.... du geesten!____ En als zij

zullen verrijzen en zij zullen den moed eeren, dan zullen zij mij liever moeten hebben, dan al dat angstig en vreesachtig menschengespuis, dat hun den rug biedt gelijk een hoorige, die zich van kwaad bewust is of gelijk een hond,

die een stokslag verwacht____”

Zij voelde haar liefde groeien, begreep zijn woorden en begreep zijn moed. Maar nog altijd twijfelend met ingeboren vrees voor het hoogere, geheimzinnige, antwoordde zij: „Verklaar mij dan de volgende ingeving der góden. In ' dit land werden de hutten, die tegen den heuvel staan, dikwerf door den bliksem getroffen. Men smeekte Maresag om goddelijke hulp tegen hemelsperen. Toen brandde Maresag kruiden en ik viel in verrukking. Ik zag een hoogen berg en daartegen veel hutten. Voor elke hut was een lange speer in den grond gesteld, wel driemaal langer dan een gewone en uit den hemel sloegen telkens vurige stralen naar de spitsen van die speren en kronkelden zich er rond, gelijk adders en verdwenen in den grond.... Ontwakend raadde ik het volk het planten van zulke lange