Germania

32

monsters, hebben onze voorvaderen niet kinderen en maagden en jongelingen levend verbrand ter eere van Thius? Zijn er niet ginds, hoog op de bergen nog lieden, waar vrouwen de krijgsgevangenen den hals afsnijden boven de ketel om uit den bloedstroom de toekomst te voorspellen? Slachten wij hier en in de lage landen en aan de Skalde-monding en bij de Bellovaken niet stomme dieren, wezenloos vee, dat heet den góden liefelijk te zijn als 't gebraden

wordt---- Den góden 1 Ha!.... Neen____weet di, wien

't liefeljk is.... aan de dikke priesters, die zich te goed doen aan gebraad en die door de vrees en den leugen regeeren..,*

Hij keek haar opeens aan met in zijn oogen een blik van verwijt en zweeg.

Zij bloosde en sloeg de oogen neer.

„Is het niet waar, dat de priesters liegen en bedriegen en zwelgen ?..,.

„Ik kon niet anders.... Maresag dwong mij...."

„Dus du geeft het toe ?"----

„Hoe zou ik niet.... ik heb veel slechts gezien.... maar als de priesters ook slecht zijn.... daarom kunnen er wel góden zijn.... en groote góden...."

„Zij zijn nooit grooter dan onze gedachten en onze verbeeldingen..."

Hij zonk terug met 't hoofd op ’t Massiliaansche kussen, voelde zich hongerig.

„Geef mi wat te eten," zei hij.

Zij liep snel naar buiten en kwam een oogenblik later terug met een nap vol room, die zij hem toereikte. Hij dronk met graagte en bleef haar daarna weder aanzien.

„Du zijt goed voor mi, meisje. Waarom blijft di hier? Ga met mi mede naar mijn land. Het Ding zal mi tot koning uitroepen en dan kunt du aan mijn zij leven. Maar in r»ijn rijk zal ik den godsdienst afschaffen en de priesters verjagen. Ik wil zonder de góden regeeren en zonder de