Germania

140

brengen, die ik di zal wijzen. Als Maresag ze dan 's morgens vindt, is hg tevreden en zal di zeker danken."

„Ach, als du mi helpen woudt. Alles zal ik di geven, als wij terug zijn.”

„Ja, nu bent di goed met woorden. Nu du mij noodig hebt. Nu smeekt di maar toen ik van di afhing, hebt di mi altoos veracht."

„Vergeef mi — ik zal mi beteren.”

„Heb ik mij niet altijd grootmoedig gedragen? Heb ik den grooten roover niet verslagen, die dyn schatten belaagde? Ben ik di op den weg niet vooruitgegaan om dyn aankomst te konden...

„Dat hebt di zeker... dat erken ik...”

„Zeg mi, welke dichters zijn grooter... zy die veel hebben of zy die veel kunnen?”

„Die veel kunnen.”

„Maar kan het ook, dat die veel kunnen, veel hebben tegelijk...”

„Ik weet het niet...”

„Zeker... als zij het verstaan, voorwaarts te komen door achteruit te gaan.”

„Ik begrijp di niet.”

„Erken dan, dat myn woorden en mijn daden wijzer zijn dan de dyne. Nog een vraag, voor ik di helpe. Welke weg is de korste, de rechte of de kromme?

„De rechte.”

„Neen, dikzak, de kromme. Want de speer, die recht op het doel afgaat mist het, maar de speer, die een boog beschrijft, stuit in de roos. Du bent recht op Maresag toegeschoten ; nu zal ik di den krommen weg wijzen... du zult my eeuwig dankbaar zijn.”

Eoning Mise begaf zich nu eerst naar Maresag en liet door Reri vragen of hij den priester kon spreken.

Maresag hoorende dat er weder een koning der Skalde-eilanden tras trad thans zelf naar buiten, vast besloten om