Germania

141

ditmaal streng te richten. Zoodra hij Mise zag, donderde hjj hem toe:

„Bedrieger... wat... nogmaals waagt di te komen."

„Heer, ik kom hooren of de sandaal reeds zyn schatten heeft opgebracht."

„Wat... du wilt met mi spotten?”

„Ei beer... is het spotten als men aan de wonderkracht van Harimona gelooft!”

„Zij heeft zich de schuur, die gy leeg hebt gestolen, weder vol gewenscht. Maar de schuur blijft leeg.”

„Heer, dat is niet myn schuld en niet die van den wonderschoon, maar van Harimona. En ik zal overal bekend maken, dat zij geen gunst heeft by Wotan....."

Ik zal di hier doen dooden door mijn Beek!”

„Beproef het nog éénmaal, heer. Zet heden nacht den wonderschoon weder onder de schouw en laat Harimona nog eenmaal bidden... Als dat zonder gevolg blijft is Harimona zonder godengunst en mij moogt di dooden."

Maresag had onderwijl het plan gevat om, zoo ditmaal Wotan, Harimona's smeekbede niet zou verhooren, slim de schuur zelf te vullen, opdat koning Mise van Harimona's godengunst zou getuigen.

Hij zette de sandaal 's avonds onder de schouw en liet Harimona Wotan smeeken, de schuur weder vol schatten doen dragen.

Maresag hield dien nacht de wacht by de schouw en toen tot den vroegen morgen, geen schatten werden binnengebracht, sleepte hij zelf uit de andere schuren schatten naar de leege schuur, vastbesloten om den volgenden dag tot koning Mise te zeggen, dat Wotan, Harimona's smeekbeden verhoord had.

Toen de priester zich eindelijk te slapen had gelegd, kwamen Koning Gise en Koning Mise, vergezeld van hun zes trawanten met een kar vol schatten aanrijden en snel en stil stapelden ze de schuur vol. Toen Koning Mise merkte, dat