Germania

129

dan in den uwen, priester!” antwoordde de koning. En bemerkend, dat de schuur voldoende leeggedragen was, beval hij de drie rabouwen het zamelen van de schat te staken en elk naar zijn taak, den priester weder los te binden en den doek van de oogen te nemen. Onderwijl trok hjj een van de gestolen Friesche sandalen uit en toen Maresag verbaasd rondkeek in den leeggestolen schuur, hield hjj hem die onder den neus.

„Wat moet dat? Wat moet dat beteekenen!" kreet de grijsaard.

„Heer priester”, antwoordde Mise ernstig, „zult du di den wonderschat door onwijs bedragen doen ontgaan?...” „Waar is de wonderschat?”

„Maar hier... voor dijn oogen..

„Ik zie niets...

„Ziet di dezen schoen niet, dezen schoonen, Friesche schoen?”

„Ja... dien zie ik...”

„Daarin is de schat.”

„Er is niets in...”

„Nog niet... maar dit is het wonder... Zet dezen schoen 's avonds onder de schouw van Harimona en laat ze zich wenschen, wat ’t ook zy... Dan komen ’s nachts de góden, Thius, Wotan, Donar, Balder, Grendel en Frya en zy zullen in den schoen werpen, al wat du wenscht..” „Maar waar zijn mijn schatten?”

„Die hebben de góden medegenomen om ze in den schoen te steken..."

„En de Hoe-Moor... ik wil den Hoe-Moor hebben.." „Laat Harimona dien heden avond wenschen; dat is zoo goed als bidden... Tot morgen, heer priester... en denk aan dyn eeden en beloften...”

En Koning Mise, gevolgd door zyn drie trawanten, verliet statig de schuur, terwyl Maresog besluiteloos achterbleef, den leegen schoen in zyn hand houdend.

OEBJUNU. 9