Germania

128

verdwijnt? Alzoo, priester de schat Hoe-Moor. Met geweld kan niemand hem verwerven. Het is een geschenk der góden, dat iemand toevalt."

Onderwal waren de drie schobberdebonken luidop lachend om den geblinddoekten en geketenden gek, hun aard volgend, dadelijk de schatten uit de schuur gaan dragen en stortten ze haastig in ’t ezelwagentje, zoodat het ezeltje zelf straks een groote hoeveelheid van den godenschat zou moeten bezitten, om blijmoedig deze te zware vracht te trekken.

De priester hoorde het op en neer loopen van de drie scharminkels wel, maar ook lachtten zy zoo luide en herhaaldelijk en zeiden elkaar zulke vroolijke grollen, dat de oude man niet wist wat te moeten denken.

„Hoort di ze loopen en lachen?” vroeg Mise. „Luister, zij ontlasten zich van den wonderschat."

De priester meende, dat ze de schatten uit den wagen in de schuur brachten en de drie deden dit dan ook, wanneer men aan hun grollen geloof wilde schenken.

Pinn sprak, een zware leemen pot met bronzen spiegels en beenen kammen torschend om ze naar ’t wagentje te dragen en daarin leeg te storten:

De schat er uit, de sehat er in,

Vat blinde, Hoe-Moor in dees zin.

Pimm sprak, een stuk zilver ter grootte van een kinderhoofd wegdragend:

Met veel Hoe-Moor en een beetje geld,

Wordt zelfs de armste welgesteld.

Pill sprak, een pot met bronzen hoofdspangen en arm-spiralen wegsjouwend:

Zie hoe het volk een wond’re schat zich werft,

Als het zjjn priesters bindt, blindt en onterft.

„Hooren doe ik veel, maar zien doe ik niets!" riep de oude man uit, die ongeduldig werd, begeerig naar de wonderschat.

„In den telhpel van de Hoe-Moor, gaat het al niet angers