Germania

119

Sogol in de vlucht van den boschgeest zou gelooven: „Zou hy gevlucht zyn?”

Sogol lachte bitter.

„Wjj zyn dwazen en lafbekken by elkaar, meester. Er is geen boschgeest. De boschgeest ligt hier, hier, hier!”

Hy trapte met driftige verachting op de takken der twee gevelde eiken.

„Als ik ze weer oprichten kon, zooals ik ze heb geveld, dan zou de boschgeest weer terug komen. Ik heb nu ik zelf blies, het te duidelijk gehoord. Niet een ander blaast, maar de toon, die ik blies, denzelfden toon meester, schalde terug. En hier, tegen deze eiken is de toon altoos aangebotst, zooals een zwaard, dat op een schild stuit en door de kracht van den slag, terugdrilt. De eigen toon viel terug en nogmaals terug en nogmaals terug, steeds zwakker omdat zyn kracht verminderde. Hier tegen den eik en dan tegen dien eik en dan tegen den grond, zoodat het scheen of ’t geluid uit den grond kwam, terwijl het van den grond terugsloeg, zooals de bikkel terugslaat by het kootjes-spel. Dit is mijn laatste proef geweest meester — er zijn geen geesten en er zyn geen góden...”

„Sogol wacht di! riep de oude priester ontzet.

Sogol knarsetandde en zyn borst verheffend alsof hij tegen onbekende machten met kloeken moed zich ten strijd zette, trappend op de ameren van ’t vuur:

„Neen meester... er zijn geen góden... noch in, noch op, noch boven de aarde... Wat daar leeft is de weerklank van ons leven, is de schal die terugvalt op onzen roep ... Wijzelf zijn de góden en als een god zal ik voortaan stryden tegen hen, die den weerschal hooger stellen dan den toon des horens zelf..."

Hij plukte eikenloof van de takken der gevallen reuzen, vlocht er kronen van, zette er een op de witte haren van den priester, een op de blonde lokken van den jongeling en toen, zichzelf kronend, riep hy in vervoering uit: