Germania

100

zweefde en hem den weg wees. Eindelijk zwond de vochtige nevel en de sterren fonkelden hoog aan de lucht.

Den volgenden morgen zag hy, dat zijn schoenen vol zeeslik zaten, hoewel de wegen overal hard bevroren waren."

„Waarom sloeg dijn grootvaêr niet alle potten stuk en nam de scherven mee ? En waarom wachtte hy het zeewijf niet af om de staart af te houwen en mede te nemen?” vroeg Sogol duister.

„Een voerman zag eens op de weide," ging Myst voort, „dat nixen heldere witte wasch aan den rand van een bron te drogen lagen. Eén nix zat bij de wasch en wiegde haar kind. Zy vroeg hem het kind voor haar te wiegen en nadat hij het gedaan had, schonk zy hem een zweep met bamsteen-versiering. Ik zelf heb de zweep gezien.”

„Het waren beter meester, als du de nix gezien had! Hebt di ooit een geest gezien?"

„Nooit. Zoo gelukkig ben ik al mijn leven niet geweest," zei Myst neerslachtig.

„Dat is het meester. Ook ik zoek en ik vind niet. Ik heb gesmeekt, geroepen, uitgedaagd, gescholden, getart... alles zonder gevolg. De geesten toonen zich nooit en wat wij voor het werk van geesten houden is altyd na te gaan en dan blijkt, dat het geen geest geweest is maar een dier of een vallende tak of een ander zichtbaar ding.

Ik had hier een grooten houtmijt en ’s nachts hoorde ik daarin dikwyls vreemde geluiden. Het was alsof daar iemand zuchtte, ’s Morgens was er niets te zien en ook niets te hooren, maar zoodra het duister was, begon het zuchten. Ik hoopte, dat er een kobold onder zat en heb de heele myt afgedragen en vond nog altijd niets. Toch hoorde ik ’s nachts het zuchten weer. Toen ben ik midden in den nacht moedig met een fakkel gaan kyken en nu hoorde ik ’t zuchten weer maar onder den grond, waarop de myt had gestaan. Ik stak een puntstok in den grond. Het zuchten bleef voortduren. Ik riep, maar kreeg geen antwoord. Toen