Kalverstraat

Woedend was Doorman naar David de Leeuw gereden. Die ■was niet thuis, waarschijnlijk in de Hoogstraat bij Bertels.

Daar had hij Doorman, Molly, Bertels en Hirschfeld aangetroffen, hun het omstandig verhaal van <de laagheid» gedaan, •door Nathan Souget bedreven.

En een uur later, terwijl Nathan Souget, op het toppunt van zijn voorzittersroem, in de bestuurskamer den beker schuimende champagne ophief, met «den grooten zanger bij Gods genade» aanstootte, hem ook namens zijn moeder, hier tegenwoordig, dank zei voor het «phrachtvholle lhied van de «Thoradeoor». zag hij een visioen, een verschrikking uit een nachtdroom na een Poerim-avond, Doorman, Hirschfeld, Bertels en Molly, tegelijk verschijnend en deel nemend aan de huldiging van «den zanger bij Gods genade», weer weggaand, maar niet, dan nadat Hirschfeld, den voorzitter van «Israël en Oranje» ijskoud uitgenoodigd had, morgen vroeg even bij hem op kantoor te komen.

O, die benauwde slot-avond, nadat de groote zanger weg was !

«Memmele, hou me vast of ik val neer als een lijk. Altijd heb ik geweten dat ik als schlemiel geboren ben en als schlemiel zal sterven ... Is er rechtvaardigheid op de wereld ? Neen ... er is géén rechtvaardige God! Werk ik mij een maand dood ■om arme weduwvrouwen en kinderen voor den honger te bewaren en daar treft mij de schlag . . . Dood ben ik memmele... ik leef niet meer . . . Ache nebbiesj . . . morgen lijdt mijn memmele zelf honger. Morgen moeten wij zelf naar de bedeeling . . . motte we blij zijn as een ander ons een stukkie afgedragen goed geeft. . . bedele zal ik motte bij het «Heil van Israël» ...»

«'t Zal misschien door de vingers worden gezien ...»

«Jawel, mijnheer Hirschfeld en wat door de vingers zien. Op mijn knieën zal ik voor ’m kruipen om vergeving te vragen... •op mijn knieën . . . Rechtvaardige God in den Hemel, genees hem van zijn lijen en laat-ie mij vergeven wat ik gedaan heb... Nou vallen mij de schellen van de oogen. Aan een Zaterdagavond heb ik zijn winkel alleen gelaten . . . Een winkel tegenover de Waag alléén gelaten an een Zaterdagavond! Daar is geen vergeving voor memmele, niet op de aarde en niet in de hemel ... Ik beken schuld . . . Grootmachtige God, ik beken schuld ...»