Kalverstraat

102

«Wat gaat u dat aan?»

«Ik heb plan om de zaak van Bertels ook uit te breiden. En ik zou óók graag juist wéér een zaak beginnen in ’t huis, waar Dietrich und Cohn mijn vader zoo gemeen uit geïntrigeerd hebben. Nu kom ik je wat zeggen... ’k zal je maar tutojeeren, want ’t is mij zoo lastig te ü — en;... jij moet je met Bertels associeeren . . . jelui samen kunnen méér, dan wanneer jelui afzonderlijk malkaar tegenwerken . . . Want ik wil een zaak in de Kalverstraat hebben . . . Als ’t niet met jou samen is, dan beginnen wij alléén. Maar je zoudt dom zijn als je je niet associeerde . . . Dan zullen wij samen Dietrich und Cohn er hier uitwerken ...»

Hij hoorde haar aan, keek naar haar mooie gestalte, haar vollen boezem . . .

«Dus ik zou met Bertels alles samen doen?..»

«Ja . . . alles samen . . . ieder de helft...»

«Ook van zijn vrouw? ...»

Hij zag haar aan met een vonk in zijn blauve oogen, waarvan ’t wit géel was.

«Dat hangt van jou af!» antwoordde zij brutaal. «Jij bent geen onaardig ventje. Maar voorloopig blijf je van mij af. . .»

Zij gaf hem een gevoeligen tik op de hand, die hij naar heur arm uitstrekte.

«Au!»

«Dat is de eerste. Als je wilt, kan je zooveel slaag van mij krijgen, als je lust hebt. Nu wat anders. Ik heb voor drie maanden drieduizend gulden noodig. Die moet je mij leenen ...»

«Moeten!»

«Ja, moeten . . . maak maar niet zooveel praatjes Wij zullen, het verrekenen als we ons associeeren ...»

«Wij ? Jij en ik ? . . .»

«Goed ••• jij en ik !»

«En ik? Krijg ik óók vooruitbetaling?»

«Ik ben geen straatmeid . . . Allons, kom voor den dag ...»

Hij overlegde, was besluiteloos, keek nogmaals naar heur gestalte. Toen liep hij naar zijn brandkast, opende een portefeuille, legde drie biljetten van duizend gulden op tafel.

«En mijn vooruitbetaling?» vroeg hij.