Kalverstraat

Hoofdstuk IX.

Op den duur kon Bertels zijn verlangen naar Molly niet bedwingen. Hij begon lijdende te worden, kreeg zenuwtoevallen, neiging tot zelfmoord. Zijn vrouw walgde hem. Molly merkte dat alles heel goed, maar zij bleef haar afstand bewaren. Op een morgen was zij naar een klant op de Keizersgracht gezonden, die mantels wilde passen. Toen zij, na als gewoonlijk verkocht te hebben, buiten kwam, stond haar patroon haar op te wachten. Bertels was grauwbleek; zijn rossige snor hing verwaarloosd neer en zijn hoofd droeg hij wat voorover.

Zoodra zij hem zag, begon haar hart te kloppen. Zij vermoedde, dat er nu eindelijk iets zou gebeuren. Ze was vastbesloten, zou zich niet geven, wilde alléén iets van hem weten, wanneer hij zich weder vrij man maakte, haar zou kunnen huwen.

«Juffrouw de Leeuw,» zeide hij, op haar toetredend, «ik wacht u hier, omdat ik u iets te zeggen heb.»

«Zoo mijnheer.»

«Ja, ik heb u iets zeer gewichtigs te zeggen.»

Hij liep naast haar voort. Hoewel hij slank was en vrij groot, was hij toch niet langer dan Molly, die, met haar houding van een koningin, rustig naast hem schreed, hem uit haar mooie, levendige, bruine oogen iewat van uit de hoogte aanziende.

«Juffrouw de Leeuw, heeft u, al dien tijd dat u bij mij in de zaak was, niets gemerkt?»

«Hoe bedoelt u dat? Wat zou ik moeten merken?»

«Nu . . . ik bedoel . . . ziet u eens, heeft u nooit wat voor mij gevoeld ?»

«Ik? Daar heb ik nooit zoo over gedacht. Ik ben een fatsoenlijk meisje mijnheer en ik denk niet aan getrouwde mannen. Als u mij niets anders te vertellen heeft, hoop ik, dat u mij met rust laat. . »