Kalverstraat

90

je er van . . . Ricardi is ze achterna . . . God gééf dat-ie ze vind ... ’k Heb ’m gezegd, dat-ie er met ’r haren naar huis terug moest sleuren ...»

Terwijl zijn vrouw jammerde, nam hij haar het kleine briefje af. Met haar mooie, mannelijke, krachtige hand had Everdine geschreven:

< Lieve vader.    Vergeef mij    wat ik doe,    maar ik    kan niet

langer de stem    van mijn hart    weerstand bieden. Ik    volg het

voorbeeld van Treesje Vlissingen. Ik ben met Kees Daalhof medegegaan naar Berlijn om met hem een toekomst te zoeken . . . Vloek mij niet. . . Als ’t mij goed gaat, en Kees wordt even beroemd als Mantua Fresco, zal ik voor u en voor allen zorgen . . .

Ik heb sedert    drie maanden    in stilte met    hem verkeerd . . .

Daarom heb ik    Bertus Polak    zijn afscheid    gegeven    . . . Leef

gelukkig en wees ten afscheid gezoend door uw liefhebbende dochter Everdine.

P. S. Doe geen moeite om mij terug te halen. Anders verdrink ik mij.»