Kalverstraat

Hoofdstuk V.

In de eerste dagen, dat Treesje in Parijs was, vond zij niet het gedroomde geluk. De groote stad, met haar breede straten en hooge huizen, maar vooral de vele, vele menschen maakten haar droefgeestig. Zij had zich een ideaal-stad met ideaal menschen voorgesteld in den droom van haar verliefde gedachten, die in alles een spiegel van Mantua’s ziel hoopten te vinden. Mantua was een groot, onbeholpen kind. Zij had hem er te liever om, maar zij begreep, dat op haar nu een dubbel zware taak zou rusten. Voortdurend moest zij hem onder haar controle houden. Hij scheen te meenen, dat de weinige duizende guldens die zij bezaten, een onuitputbare schat vormden en wilde al het mooie, dat hij in de winkels zag, dadelijk koopen.

Ze waren in het Grand-Hötel afgestapt, woonden daar in drie kamers, geïnstalleerd als vorsten.

Toen zij de eerste week de rekening kreeg, schrikte zij.

„Maar Mantua. Dat kunnen wij nooit volhouden. Je zei, dat het hier goedkoop was, maar dat is veel te duur, veel te duur!»

«Te duur? Tweehonderd francs te duur, voor zoo n mooi leven als wij deze week geleid hebben. En wat zou het hinderen, als wij voor zoo n week ons geheele vermogen moesten geven ? Is het geluk, het volkomen geluk, niet méér waard, dan alle schatten van Croesus bij elkaar?»

En hij keek haar aan met zijn verheerlijkte bruine oogen en zij, hoewel met kloppend hart denkend aan den spoedig naderenden tijd, waarop hun kapitaaltje verteerd zou zijn, voelde toch in zich een andere neiging boven de materialistische uit, om hem te volgen, op te gaan in den zwijmel van het geluk van ’t oogenblik, voor één keer in haar leven alle zorgen te-vergeten, om te genieten, volkomen te genieten, alsof deze wereld een ideale was en niet drong tot een voortdurend berekenen. Zachtjesaan gaf zij zich aan hem over, aan die haar