Kalverstraat

i3

’s morgens bij hem geweest, had gesproken over de stilte in zaken, had geklaagd over zijn gezondheid. Hij had een wéé gevoeld in zijn maag, kon niet meer gezond eten; als hij met geweld wat at, gaf hij het na een kwartier weer op.

,,Ben je al eens bij Halma geweest?”

,,’k Wil niet naar een dokter gaan... ’k Ben toch niet ziek. . ’k Heb wat maagzout ingenomen ...”

David had hem eens aangezien. Het wit van zijn oogen was geel. Ook zijn gelaatskleur was matgeel . . . wat bij den anders, blonden, rozenrooden Hirschfeld, te opvallender was.

,,lk denk, dat je ’t aan je lever hebt. Als ik je wat mag raden,, verwaarloos je lichaam niet. . . Gezondheid is 't eerste, wat een mensch noodig heeft. Geldverlies kan men te boven komen en éér-verlies kan men ook nog te boven komen ... maar een ziek lichaam is 't ergste, wat iemand kan hebben...”

Hirschfeld was bedrukt weggegaan. En David De Leeuw had zichzelf gezond gevoeld, sterk, onverzwakt, ondanks al de vreese-lijke jaren, die hij had doorgemaakt. Hoe had hij het kunnen blijven verdragen zonder ziek te worden ... Al die jaren van zorg . . . Nachten aan nachten had hij niet geslapen... Hij was ’s nachts opgestaan, was zijn boeken gaan halen, had nagerekend . . . En in die stille nachten op zijn kantoortje, terwijl het gas zacht suisde in de retlectorlamp, was de vreeselijke werkelijkheid voor hem opgerezen. Hij moest liquideeren of failleeren. Liquideeren, alles betalen, tot de laatste heller en dan als eerlijk man weggaan maar zonder een cent in zijn zak, of failleeren . . . Dan zou hij weer schoon schip kunnen maken . . . Zijn zaak was een eerlijke zaak... Hij was achteruitgegaan door de crisis in ’t diamantvak en de opening van een concurreerenden winkel, vlak over den zijne . . .

Moe, afgewerkt, rillerig, had hij met het hoofd op den arm zitten soezen in die nachten.

,,David De Leeuw pleyte ! David De Leeuw pleyte! Dat zou het eind zijn van al zijn zwoegen en tobben van zijn eerste jeugd af. . . Levenslang een schandvlek op zijn naam . . . En op die van zijn kinderen . . . Lduard zou nooit meer met trots zijn naam kunnen dragen . . . En alle kans, dat Mr. Gazan met Molly zou trouwen, zou verkeken zijn . . . En Everdine zou haar