Kalverstraat

14

studie moeten afbreken. De jonge Polak was verliefd op haar gebleven. Maar de ouders hadden den jongen man dadelijk weggestuurd naar ’t buitenland. Een dochter van David De Leeuw was geen partij voor den zoon van G. Polak. Doch de twee waren elkaar blijven beminnen, schreven elkaar brieven. David De Leeuw liet het op zijn beloop. Brieven schrijven was nog geen trouwen. Dat dikke wijf van Polak had over zijn dochter gesproken, alsof het een hoerekind was. Het was hem overgebriefd, dat zij gezegd had, dat alles wat op het tooneel wou, dellen waren. Zijn Everdine, de groote viool-virtuose, vergelijken met een tooneelspeelster . . . Wat verbeeld die domme vetprop zich . . . Hij had haar moeder gekend, die in Groningen met een lap katoen gevent had langs de huizen ... En nu zou haar zoon te voornaam zijn voor zijn dochter . . .

Er was nog een andere tweestrijd in den vader. Als Everdine werkelijk trouwde met Bertus Polak, zou ze een rijke vrouw worden . . . Maar al zijn idealen van kunstenaarsroem en kunstenaarsrijkdom zouden verloren gaan. Zij zou misschien gelukkig worden maar hij, David De Leeuw, zou eeuwig blijven de worstelende koopman . . . De groote kunstreizen door de hecle wereld, de paarden voor het rijtuig afgespannen door de studenten, de honderdduizenden verdiend met de concerten zouden voorgoed verloren zijn . . . En het zou nog schijnen of zijn Everdine een prachtige partij deed . . . De Polaks hadden nu al overal verteld, dat Bertus weggestuurd was, omdat hij een drelletje van het tooneel zonder een cent wou trouwen...

Harde uren had hij doorgebracht, ’s nachts wakend in zijn kantoortje. Hij had bloed-diarrhee gekregen van de angsten...

Toen, op 't allerlaatst, had hij besloten den eerlijken weg te kiezen. Den stipt éérlijke.

Er mocht dan gebeuren wat er wilde. David De Leeuw zou als eerlijk man sterven, zooals Simon de Leeuw als eerlijk man gestorven was!

Hij zou liquideeren. Alles betalen tot den laatsten heller. Dan, met wat hij overhield, zou hij opnieuw beginnen te winkelen.

Iets anders kón hij niet. En als Bertus Polak zijn dochter wilde trouwen en zijn dochter Bertus Polak . . . dan moesten ze trouwen en gelukkig trachten te zijn . . .