Kalverstraat

132

een meelpakhuis. Toen is het faillissement uitgesproken. Dc curator, een kreng, zoo n doleerende verdommeling, heeft er wat van gemerkt, of ze hebben hem er wat van gezegd, hoe het zij, hij heeft op zijn poot gespeeld. Toen zijn ze bang geworden ... en ze hebben s nachts stilletjes wat van het geborgen goed teruggebracht en den volgenden dag den curator gezegd, dat hij gelijk had gehad, dat er in den kelder nog een paar kisten met goed stonden, die ze meenden dat leeg waren ...”

Hirschfeld zweeg even.

„En?” vroeg De Leeuw, doodsbleek van spanning, denkend aan ’t gevaar, dat hem boven het hoofd gezweefd had, wetend dat hij een oogenblik neiging had gevoeld méé te doen en in te gaan op Vellekoopers verleidelijk aanbod.

„En ? Dat heb je met die stommelingen. Als men zoo iets doet, moet men het flink doen . . . Men moet „va banque” spelen . . . Wie niet durft en brutaal is, moet zich van zulke zaken afhouden ...”

„Vertel mij verder wat er gebeurd is . . .”

„De curator is naar den kelder gegaan, om de kisten te zien. Hij heeft ze naar boven laten brengen. En toen merkten ze dat alle goederen dik met meel bestuift waren. Dat hadden ze ’s nachts in het donker niet gezien.

„God in den Hemel, wat een ongeluk!

„Of het een ongeluk is! ’t Was of het noodlot het heeft gewild. Als ze bij mij gekomen waren, had ik ze het goed afgekocht, tegen een fatsoenlijken prijs, want ik kon het gebruiken ...”

„Dat weet ik!” zei David en in zichzelf dacht hij:

„Ai wé, wat zou je ze het bloed uit het lijf hebben gedongen ...”

„Zooals ik je zeg, een doleerende curator.”

„Als God iemand straffen wil, moet hij hem zoo n rechtzin-nigen fielt als curator geven, die een koopman met de 1 leere Jezus op de lippen naar t rooie dorp brengt, hem voor levenslang met vrouw en kinderen ongelukkig maakt. Wat weten die melkmuilen van den handel en van den benauwden sprong, die een benauwde kat doet?”