Kalverstraat

HoorDSTUK VII.

Vlissingen was 's morgens even bij De Leeuw aangeloopen.

«Komt u morgen ochtend eens kijken naarde «Korrelbije?»

«Naar wat?» had David gevraagd.

«Naar de Korrelbije, mijn nieuw zaakkie. Van avond open ’k...»

De Leeuw had het beloofd. Vlissingen had Hirschfeld ook uitgenoodigd en Van Waveren, den schoenwinkelier en Telle-kamp, den houder van ’t koffiehuis op den Heiligenweg, waar ’s namiddags de bittertafel van de winkeliers uit de Kalverstraat en omgeving werd gehouden. En overal had hij over de «Korrelbije» gesproken, s Middags aan de bittertafel hadden ze daar pret over gehad.

«Ga je mee, naar de «Korrelbije» ?» vroegen ze elkaar. Ze dronken op het succes van de Korrelbije, beloofden elkaar morgen met Pannekó over niets anders dan over zijn «Korrelbije» te spreken, kneuterig zich verheugend in ’s mans ongeletterdheid, inwendig blij, dat al ging het den ex-Panneko ook goed, er toch, door beschaving en kennis, een groote afstand bleef bestaan. Want zij waren zeer trotsch op hun mondvol winkel-Fransch. Ricardi was niet uitgenoodigd en hij werd er aan de bittertafel mee in de maling genomen.

«Waarom ga jij morgen niet eens een blommetje koopen in de Taksteeg?» vroeg van Waveren, de dikke schoenwinkelier, knipoogend naar Hirschfeld. Want ze wisten allen, hoe Ricardi door Pannekó de deur was uitgeslagen en vonden het geval humoristisch, gunden den bonvivant zijn nederlagen van harte.

»Paree que je ne sais pas prononcer le frangais. Monsieur Pannekó n’aime pas les analphabètes . . . wat wed je, dat ik zijn eerste klant ben ? . . .»

«Pas op je nesjomme!» plaagde De Leeuw.

«Hij moet mij eens aanraken... Dan neem ik hem vierkant op...»