Mombakkes de groote Comediant

161

ring, liet hij zich dan weer overtuigen, dat hij een geniaal tooneelspeler was, grooter dan er ooit een geleefd had. Hij klemde zich vast aan het ideale beeld, dat zijn moeder zich in hare volkomen liefde voor hem, van hem had gevormd. En hij vergat onmiddellijk de afkomst van het geld, dat hij altoos weer rijkelijk vond, als hij, de Don Juan, weer eens te veel had uitgegeven of ridderlijk was geweest voor de vrouwen van zijn smaak, bij de vrouwen, die niet van zijn smaak waren, maar die hem de protectie en steun van haar rijke mannen bezorgden, als hij het geluk van zijn moeder zag. Want hij stond er op dat zij luxueus leefde, zooals dat voor een vrouw van haar stand, zooals dat voor eene Wentinck, paste. In de verlatenheid van zijn leege persoonlijkheid, in de verworpenheid van zijn beroep, klemde hij zich vast aan het ideaal, dat zijn moeder zich van hem gemaakt had en telkens als hij voelde, dat hij zich verheffen moest boven zichzelf, om niet te verzinken in de poel van vuil, waarin hij door machten sterker dan hijzelf werd gewenteld, ging hij naar moeder, liet haar ziel in zijn leegte uitstralen, slurpte haar echte voornaamheid van ziel en geest in en dan, weder vervuld van de damp van haar geestelijkheid, opgeblazen als een leege ballon, kon hij weer opstijgen, stond hij weer kleurig en strak-óp aan het koord in de lucht.

,.Jongenlief,” had zij hem bij een bezoek gezegd, ,,ik vind dat je in de laatste tijden veel te veel in burgerlijke comedies optreedt, jij bent niet geschapen voor de gekleede jas of het colbert op het tooneel. Mijn Hans is een ridder, een heldenfiguur. Waarom MOMBAKKES    II