Mombakkes de groote Comediant

i53

Hans liep terug naar zijn plaats, ging daarna in ’t midden van de tafels staan en nadat hij met een vork gepikt had om stilte te verkrijgen zeide hij, zijn stem krachtig en vol doende dreunen:

,,De heldendood van Reinier Klaesen door Helmers.” Hij wachtte tot het volkomen stil was en een reeder, die meende rustig te kunnen doorspreken, keek hij met zulke dreigende blikken aan, dat de man net toch maar liever niet waagde. Toen begon hij, de oogen op Focke gericht. Men luisterde eerst een beetje gramstorig. Want het was den gasten, die alle traag waren van ’t vele, vele eten en lodderig of rumoerig van den wijn, onaangenaam in hun gesprekken gestoord te worden en zij hadden tenminste op een vrooüjke mop gerei;end. Maar de stem van Wen-tinck, zwaar, dreunend, galmend, begon hun een vaag gevoel van stichting te geven, bracht in hen kerkstem ming en het was doodstil toen Hans voortging;

O o

Acht schepen, zwaar van bouw. omringen thans den held;

Hij staat alleen, maar vast, gelijk een rots van ’t geweld Der eeuwen, ’t woest gebrul des donders, fier blijft trotsen,

Schoon stormen aan haar voet ia wilde golven klotsen,

Schoon schip bij schip, met kracht geslingerd op haar borst, Verbrijzeld henen stuift, zjj staat mei kracht omschorst,

Belacht het woeden der orkanen en der eeuwen____

Hans bemerkte, dat hij de aandacht van het publiek begon te verliezen. Hij zag gasten met broodballetjes en met dessertmessen spelen. Focke zat hem met ooiijk, fopperig-treiterig lachen aan te zien. Maar zijn dochter was ernstig en haar oogen waren in zijn oogen . . .

Toen hij eindigde werd er geklapt, overmatig ge-