Mombakkes de groote Comediant

io6

rijken mainteneur aan de haak gepikt en laat deze voor haar de bovenstandsche jurken betalen. Maar de bourgeois, die bang is voor de maitresse van zijn zoon, omdat de dure maitresse een van de grootste gevaren voor zijn bezit is, heeft zich het knus-knui-zerige ideaal gemaakt van een maitresse, die als het goede bovenstandsche bourgeois-huwelijk voor zijn zoon komt, netjes en fatsoenlijk zich terugtrekt en om alle moeielijkheden in de toekomst ook te vermijden, wel de goedheid heeft, op een sentimenteele wijze dood te gaan. Moet u niet schateren nu ze wegsterft... kijk ... daar ligt ze in den stoel ... ik ken haar heele reeks van doodskuchjes reeds ... is het niet om te gieren, om van pure lol stuiptrekkend te lachebekken ? Zoo willen al die deftige centen-bourgeois wel, dat al de dure maitressen van hun buitensporige zoontjes de kraaienmarsch blazen . . . Ha ... ha . . . ha . . . en zij, zij is zoo heerlijk naiëf. Zij gaat er in op, in haar teringachtige maintinée rol . . . maar dat is niets, dat pleit voor haar. Tooneelspelen, dat is zijn tegenstelling'verbeelden om zich van zijn peroonlijkheid bewust te worden. Dat kuchende, hoestende wegkwijnende maitresje daar op het tooneel is in werkelijkheid een Messaüna ... nu ja . . . een boersche Messalina, eea Zeeuwsche deern die haar Spaansche temperament uitleeft ... Ze is grof-pootig Hollandsch en daarom is het zoo lollig haar nu te zien, dat satanische canaille, zooals ze den bourgeois ophitst en opkikkert met haar quasi-ziekelijkheid . . . Mijnheer Wentinck, het tooneel is het ideale bordeel...”