De Geraffineerde

94

getrouwd man gelukkig is als hij zijn vrouw alléén als ziekenverpleegster ziet? En ik zou zoo dolgraag een kind hebben .... jij niet?”

,,Ja .... dat wel!”

,,Welnu, het is al zoo lang .... zoo lang .... dat wij leven als zuster en broer .... waarachtig dat is te veel .... dat mag niet van mij en niet van jou gevergd worden .... niet door honderd moeders . . . .”

,,Ik vind je klein .... je begrijpt wel, dat ik mij niet aan twee menschen te gelijk kan wijden .... Je moet kiezen Leonard. Of jij .... of onze arme goede moeder” ....

,,Maar lieve, er is toch een middenweg .... Als wij nu eens een verpleegster namen voor mama . . . . neen, niet voor altijd .... niet voor goed .... maar om je nu en dan af te lossen” ....

,,Maar mama’s toestand is zoo .... dat een verpleegster niet zal weten hoe ze haar moet behandelen, en je weet zelf hoe de minste ergenis haar dood kan zijn” ....

Hij had er niet langer bij haar op aangedrongen. Maar toen de toestand van de zieke zoo verergde, dat het ook noodzakelijk was ’s nachts bij haar te waken, moest tot de aanstelling van een verpleegster worden overgegaan.

Het was een vrouw van in de veertig, gezet, stevig, met nurksche trekken en hoekige bewegingen. Zij werd door Adrienne ingelicht omtrent de gewoonten van de zieken en de wijze van behandeling. Maar toen de twee vrouwen den ziekenstoel naderden, wilde de pati^ente niet door de verpleegster bediend worden. Daar zij haar afkeer moeilijk kon uitdrukken, nu de