De Geraffineerde

92

verlaten. Hij had zich gestreeld gevoeld door haar succès, was nooit verliefder op haar geweest dan nu weer, nu ze toonde dat ze wel degelijk in de wereld schitteren kon.

Haar onthouding, haar ingetogenheid, haar zelfopoffering voor zijn moeder, werden daardoor te grooter. Zulke vrouwen waren zeldzaam, vrouw van de wereld te zijn en toch zoo een diep gemoed te hebben.

In de coupé nam hij haar handje in de zijne, drukte er lang en innig een kus op, zag haar stralend en liefde vol aan.

,,Mijn arm, best, goed, lief wijtje, wat is het toch vreeselijk voor je, die enkele gelegenheid dat je,je eens een beetje kunt amuseeren, wordt je nog plotseling ontnomen. Hoe zal ik je ooit, ooit alles kunnen vergoeden.”

„Maar beste Leo, dat is toch niets bijzonders. Heb je dan ooit vermoed, dat ik anders kon zijn r’'

In haar hart juichte ze over dat plotseling verdwijnen. Dat maakte haar juist nog meer interessant. Zoo mooi en zoo schitterend te zijn en dan zich te wijden aan de verpleging van de zieke schoonmoeder! Zonder eenigen zichtbaren spijt dadelijk zoo een feest, waarvan je de hoofdpersoon bent te verlaten, dat was immers juist het middelpunt van het feest zijn en blijven. Leuk, die teleurstelling van de menschen, die te laat waren gekomen om haar nog te zien. En dan, als zij voor haar kraampje zouden staan, die dikke tante in het zwart in de plaats van haar ziende, zouden ze hun teleurstelling waarlijk niet verbergen.

Vandaag en morgen, en de heele week, zoo lang als de bazar duurde, zou men het niet over de bazar