De Geraffineerde

91

hier blijven, in haar toestand is alles te duchten. Het spijt mij werkelijk.”

„Dat is vreeselijk jammer.”

„Niet waar? En zoo zonde voor onze armen; het ging zoo goed. Kom, weest u nu eens lief voor mij en neemt u als ’t u belieft mijn zaakje over, wil u ? ja ?”

Teeder zich tegen haar aandrukkend, troonde ze de dikke, zware vrouw in het zwart satijnen kleed naar haar expositie.

„Verkoopt u maar naar fantasieprijzen. Geen enkel voorwerp is duurder dan vijf gulden. Ik heb de ge-heele ontvangst hier in dezen crater .... ze wees op de zilveren jardinière — doet u er maar bij wat u ontvangt en wilt u dan meteen voor mij eens narekenen hoe veel er in is. Het spijt mij vreeselijk, dat ik niet langer kan blijven, maar als u mijn taak wilt over nemen, dan zullen onze armen wel niet zoo veel minder krijgen.”

Terwijl ze dit zeide, keek ze de dikke mevrouw in het glanzend zwarte kleed, met haar droomerigen blik smeekend en vertrouwend aan. Maar diep in. had ze pret over de karikatuur, die de zware mevrouw Hoeftinck in dat pasteltintige kraampje maakte, waar haar figuur lomp, onbehouwen, oververgroot in uitkwam. En bij de deur keek ze nogmaals om en zei tot Leonard:

„Hoe vindt je haar? Is het niet om te gillen. Het is net een pad in een aquarium.”

Hij was bedroefd, omdat zijn moeder erger was geworden, maar ook w^rel een beetje omdat hij het feest waar zijn vrouw zoo schitterde, nu juist moest