De Geraffineerde

86

zou aanwezig zijn. Zij zou daar zelve gehaakte handwerkjes verkoopen. De jonge meisjes verheugden zich er op. Eindelijk zouden zij haar eens goed van nabij kunnen zien. Eens met haar kunnen spreken. Deftige mevrouwen namen zich in stilte voor, te beproeven of dat wondermensch werkelijk niet tot een bezoek in haar familie te bewegen zou zijn.

Adrienne besloot nu zij toch zich zou laten zien, al dat provinciale plebs eens goed de oogen uit te steken. Zij zond een brief naar een magazijn te Parijs en een naar een winkel te Brussel met het verzoek haar eene sorteering dure, moderne handwerken te sturen. Zelve reisde zij even naar Amsterdam en kocht voor een paar honderd gulden zijden sjawls, tea-cosies, perzische en indische ceintuurlinten bij Liberty. Eerst toen ze alle handwerken bijeen had, stelde ze deze tot proef uit in de verandakamer, zeggende mama daarmede afleiding te bezorgen. Maar de eigenlijke reden was, dat zij wilde probeeren, in welken toon zij haar étalage zou houden en welk toilet er het best bij passen zou. Zij besloot haar uitstalling te drapeeren in blauw en wit, koos een toilet in dezelfde nuances en liet haar kraampje in modernen stijl betimmeren, met ietwat gewijzigde Vandervelde motieven.

Leonard wilde haar behulpzaam zijn, maar hij mocht niet. Alles moest voor hem ook een verrassing blijven. Als hij haar maar alleen bij het openingsfeest begeleiden wilde, was zij al meer dan tevreden.

Zij hield ook voor de dames van ’t bestuur der bazar zoo veel zij kon, hare bedoelingen geheim. Inwendig had zij er pret over, toen zij de jonge meisjes druk bezig zag, bij de opstelling van haar