De Geraffineerde

8i

En dicht bij Nijmegen begon zij teeder over moeder te spreken, zei dat zij liever alles, alles verkocht had, tot haar kleeren, dan nu moeder ziek was geworden, haar weer door hem om geld te laten telegrafeeren. Hij moest vooral moeder niets laten merken van haar lichtzinnigheid, want daar zou ze maar verdriet van hebben. Zij zou nu zuinig zijn en alles weer uitsparen, en dan kon zij later die ringen wel weer terug koo-pen, al was ’t voor wat meer.

,,Wat meer? Die man zal je zeker vijfduizend gulden winst vragen.”

,,Ja .... ’t is vreeselijk. Maar ’t zijn bijoux, die ik van moeder zelve heb gekregen en die kunnen nooit te duur zijn om ze weer terug te koopen .... Ik heb daar natuurlijk niet aan gedacht toen ik ze verkocht .... Ik was zoo bang voor je.”

Zij was bang voor hem! Dat koelde zijn al weer zwindcnden toorn, hoewel hij zich ongelukkig gevoelde. ..Maar als moeder nu eens naar je ringen vraagt?” ,,Ik zal een paar valsche ringen koopen, die precies er op lijken. Die kan je tegenwoordig laten maken. Dat kost een paar gulden. In Parijs dragen zelfs de voornaamste vrouwen talmi-ringcn, omdat het te gevaarlijk is echte te dragen. Je verliest zoo gauw wat.” Hij haalde de schouders op.

,,Jelui vrouwen zijn toch geboren knoeisters. Vroeger heb ik mij altijd er over verwonderd, hoe ’t kwam dat zoo veel vrouwen, die toch een goed inkomen hebben, altoos in handen van woekeraars zitten. Nu begin ik 'teen beetje te begrijpen.”

,,Ja .... de eenige ben ik goddank niet hoor. Er zijn er nog héél andere . . . .”

DE GERAFFINEERDE