De Geraffineerde

75

Zij keek hem van terzij aan.

„Hij moest op jou lijken. Vooral niet blond zijn. Blonde mannen vind ik afschuwelijk. En dan joir neus en jou mooie oogen en jou figuur. Ik zou den heelen dag met hem bezig zijn. Dan kon jij naar de soos gaan hoor, en ik liet je heelemaal vrij, ais ik eerst mijn eigen jochie had!”

Hij was gevleid, voelde zich gelukkig door haar bewondering. Voor ’t eerst, zoolang zij hem kende, had zij van hare zijde bewondering voor zijn lichamelijk schoon getoond. En om haar wat liefs terug te zeggen:

„Ju hebt geluk gehad.”

„Ja .... voor anderen. Misschien hadden wij aan de roulette ook voor elkaar moeten spelen. Ik had voor jou moeten zetten en jij voor mij.”

Hij lachte luid op.

„Dat bijgeloof van jou. Je bent net een kind.”

„’t Is geen bijgeloof, ’t Is fijn gevoel. Als ik speel, voel ik altijd vooruit of ik zal winnen, of verliezen.”

„Dan nadt je mij gister moeten waarschuwen. Dat had ons heel wat gespaard,” schertste hij.

„O, je kunt wel eens misvoelen. Dat gebeurt elkeen. En dan moet je je govoél net zoo goed oefenen als bijvoorbeeld je hersens. Toen je begon te studeeren, zal je ook wel meer moeite hebben gehad met je studie dan later, al waren later de problemen ook veel zwaarder.”

„Dat is waar!” meende hij ernstiger wordend.

„Weet je wat ik zoo heerlijk zou vinden Leo? Ais wij nu toch het er maar weer eens op waagden. Kom, laat ons nog eens één keertje een paar Louis