De Geraffineerde

73

„Gekheid. Wees niet zoo bijgeloovig; kom, waag eens een paar Louis op de roulette.”

Hij zette veertig frank op nummero 26, Adriennes leeftijd.

De roulette draaide .... vermindert haar vaart, bleef staan op 26.

Weder had hij gewonnen en nu een groote som.

Hij vroeg haar met de oogen nogmaals of zij nu zouden weggaan. Maar zij drong zich dicht tegen hem aan.

„Waag toch, waag toch,” zeide zij in speelkoorts.'

Maar ditmaal verloor hij. Hij wilde nu niet met verlies wegloopen, beloofde zichzelf, dat hij, zoodra hij weder quitte gespeeld had, naar huis zou gaan. Doch het ongeluk bleef hem vervolgen. Toen zij na drie uren vermoeid en overspannen samen naar huis reden, hadden zij de tweeduizend francs, die moeder telegrafisch had toegezonden, verspeeld. Hij was neerslachtig, maar zij vroolijkte hem op.

„Wees toch wat Franscher! Wat komt het er op aan, zoo’n paar franken?”

„Een paar .... twee duizend francs . . .

„Hahaha .... je spreekt er over als of het een kapitaal is. Die Engelschman naast ons heeft misschien wel tienduizend francs verloren. En je zag niets aan zijn gezicht. Hij ging even kalm weg als hij gekomen was. Daar moet je toch alleen maar Engel-schen voor hebben. Allemaal echte, echte gentlemen.”

„Dank je . . . .”

„Neen, nu niet kwaad zijn. ’k Zei het zonder erg. Met geen kwade bedoeling. Alleen maar omdat het zoo is. Kom, treur nu niet langer. Morgen komt de