De Geraffineerde

72

van den schoorsteen, die vlak bij zijn hand stond, wierp deze haar in gruizels voor de voeten.

,,0 . . . . o . . . riep ze even verschrikt. Maar dadelijk daarop: „Precies wat mijn eerste man deed. Jelui zijn allemaal gelijk .... bruten, die niet weten wat een vrouw toekomt.... Maar hij is tenminste ’t éérste jaar gentleman gebleven . . . .”

Leonard had al spijt van zijn toorn, liep op haar toe, vroeg pardon, wilde haar afkussen. Zij duwde hem van zich af, keek met vochtige oogen terzij. Een stille traan kroop langs haar wang.

Hij voelde zich week worden, kon haar niet zien schreien.

„Kom lieveling, vergeef het mij maar. Je weet, dat ik wat heftig van aard ben. Willen wij naar Monte-Carlo gaan? Eens een paar Louis wagen?”

Zij stemde zachtjes met het hoofd knikkend toe en ze reisden met den eerstvolgenden trein naar Monte-Carlo.

Eventjes voelde Adrienne zich beduusd in de stilte van de speelzaal. Zij had meer schittering verwacht, meer emotie, en vooral een ander publiek. Waar waren de vrouwen met rijke toiletten, die rondliepen zooals het in de beschrijvingen stond ? En waar de millionairs met witte bakkebaarden, rozige gelaatstint en koude oogen? Was hier dat burgerpubliek van saamgeraapte toeristen het schitterende gezelschap?

Leonard zette een Louis op pair of impair . . . . Hij won zijn eersten inzet.

„Willen wij nu weggaan?” vroeg hij haar, zijn winst haar in de hand drukkend.

„Dat meen je zelve niet. Bij zoo’n geluk.”

„Eerste gewin is kattegespin!”