De Geraffineerde

i74

Primavera of Fra Lippi’s onlichamelijke droome-rijen ....

Zij lazen het lachend beiden, spotten met David Vis het zwarte, bleeke, magere mannetje met de blauwe wallen onder zijn hysterische oogen.

,,Bovenaardsche reinheid Jopie. Onlichamelijke droo-rneryen .... zei ik je het niet. Al die onbevredigde lummeltjes van de pers zijn als was in de hand van een vrouw, die haar oogen, haar schouders en haar vormen weet te gebruiken .... Je zult zien, wij overwinnen samen heel Holland .... wij krijgen alle theaters in onze hand en binnen een paar jaar ben jij de man, waarnaar allen, die in Nederland iets op het tooneel willen worden, acteurs, actrices, decorateurs en schrijvers, kruipend moeten toekomen om als een aalmoesje zijn gunst af te smeeken. Millionnairs zullen je steunen en hun dochters feestelijk naar den schouwburg brengen om mijn bloote schouders en mijn japonnen te zien en er zichzelf net als die persrekels aan op te warmen.....”

„Waarom ben je zoo stil?” vroeg zij, toen hij in gedachten op bed bleef liggen.

„De wereld is toch wel vuil!” zeide hij.

„Hoe meen je dat?”

„Wel .... ik heb voor ik jou kende, zooveel moeite credaan om met het beste dat ik had en het beste

O

werk van de dichters het publiek en de critiek te winnen. Maar ik bleef alleen staan, verloor mijn geld, moest naar Indië als laatste wanhopig redmiddel....”

„Nu en . . .

„Nu en ... . je kunt het zelve beter zeggen, dan ik. Nu kom ik met zoo’n Engelsch lor en ik toon