De Geraffineerde

152

Na het eerste gesprek volgden er in het verloop der dagen, meer.

Hamfoort leerde haar groote belezenheid waardeeren, vond haar een grande dame, wist met zijn vrouwelijke smaak, de wijze te waardeeren, waarop Adrienne zich kleedde. Hij beklaagde zich er over, dat hij de moderne Engelsche stukken niet in Nederland kon spelen, omdat onder de Nederlanscho actrices geen lady was te vinden. Voor het spelen van eik volkstype waren er vrouwen met groot talent in overvloed aan het tooneel in Nederland, maar er was er nauwelijks eene, die een modern costuum kon dragen zonder er aangekleed of opgedirkt uit te zien.

Je kondt zoo bij allen zien, dat z; uit het achterbuurtje kwamen of zoo zij een beetje dames-achtig konden doen, dan was het weer buitenbecntjes-chic, lawaaige smaak van burgerlijke demi-mondaines.

Een andere keer weder beklaagde hij zich er over, dat hij de „Candida ' niet in Indië zou kunnen geven, omdat hij geen dame voor de hoofdrol had.

Opeens zeide hij:

„Zoudt u niet aan mijn gezelschap willen komen r”

Zij deed, alsof zij zeer verbaasd was.

,,Ik ?” zeide zij. ,,Maar ik heb geen talent. Ik heb nooit er aan gedacht aan het tooneel te gaan.”

,,U heeft zeker talent en veel talent. U bent een lady.”

,,En dat zou alleen noodig zijn om een goede actrice te zijn?”

„Voor het genre der stukken, die ik wil gaan lan-ceeren is allereerst en is uitsluitend een lady noodig. Een vrouw, die in spraak, houding, gang en gebaar