De Geraffineerde

145

De tooneelspeler begon weer met voor haar een paar verzen van de tachtigers te reciteeren, wat haar gruwelijk verveelde. Al die kinderlijke boerenlummels van tachtig, die Hollandsche droogpruimertjes, die de vrouw nooit anders gekend hadden dan als de wat saaie burgerjuffen van goeie familie, die op een man met een positie en een verzekerd burgerbestaan uit waren, voelde zij als naiëve broekjes of ook wel als polderjongens of als Zondagschool-onderwijzers, die in Jan Pleiziers uit rijden gingen en uitbundig werden na het drinken van een kwast. Die tachtigers, zich onder elkaar tot walgens toe bedrinkend, avond na avond en niet een enkel hipje, niet één enkel Nieuwe Pijpsch juffie, dat eens wat natuur en wat passie bracht, vond zij welige sonnetten-makers. Hun zurig fatsoen sloeg je uit hun enge eenzaamheden tegen. Na de tachtigers begon de tooneelspeler Vondel te reciteeren. Dat was voor haar een bezoeking. Zij kon haar gedachten niet houden bij die eindelooze rijen geestelooze breedsprakigheid op deun en rijm.

Maar zij deed alsof zij zich geheel gewonnen gevoelde. De histrion, die op z’n zoetelijks brouwde, schonk zelve een kop thee voor haar in en begon toen weer over zijn nieuw op te richten gezelschap te spreken.

Of zij geen aandeelen zou willen nemen. Hij liet haar de portretten zien van de leden der troupe. Dat interresseerde haar. want zij had een tooneelspeler bij zijn troupe gezien, die haar nogal Engelsch leek en wiens voorkomen haar had aangetrokken. Doch zijn portret was er niet bij.

,,’t Is gelukkig, dat u Hamfoort niet bij u gezel-

10