De Geraffineerde

143

Nijmegen, die zich soms onder den opgezetten staart eveneens zoo had bewogen. Zij had de neiging om hem hartelijk uit te gaan lachen en eventjes ging het in haar diep-binnenin, ,,waarom zou ik niet.” Maar meteen weer vond ze het toch aangenamer een beetje met hem te spelen en zoo bleef ze hem dan aan-hooren tot het einde, devoot en bewonderend naar hem opziend, als een hulpeloos gansje.

Toen hij geëindigd had, zei ze: „Heerlijk mooi. Maar zoo geniaal kunt u het ook maar alleen !”

Hij liep op en neer in de kamer en zij kreeg weer de gedachte aan den pauw te Nijmegen, nu hij zoo-als de pauw rondstapte, zijn krop opzettend en zijn beenen verwaand opscharnierend. Zij vond den man heerlijk ridicuul en kreeg daardoor meteen een af keer van hem. Zij vond hem een ijdelen, dommen kermisreiziger. die op charlatan-achtige wijze een echten gentleman trachtte voor te stellen. Niets geen type voor haar en zij wist, dat zij door dezen man niet aan het tooneei zou komen. Daarvoor was haar afkeer van hem te groot. Maar waarom zou zij niet een beetje met hem spelen en haar pleiziertje er van nemen, door zich met hem te vermaken.

,,U zoudt les bij mij moeten nemen,” zeide hij. „Maar ik weet niet of ik daartoe tijd kan vinden. Eerst als ik u een half jaar les heb gegeven, zal ik u kunnen zeggen of u wat worden kan op ons tooneei of niet. En dat zal veel kosten. Want ik kies mijn leerlingen zelf en aan het tooneei gaan als jonge vrouw zonder eenig fortuin is onbezonnen werk.

..Ik ben niet geheel zonder fortuin, zeide zij en ik zou niet, ook niet voor groote, kosten terugschrikken.”