De Geraffineerde

142

haar een boekje toe, dat geopend voor hem lag. Het waren de gedichten van Jacques Perk.

,,Leest u eens „Iris.” U kent het toch?”

„Ik ken het van buiten” antwoordde zij schuchter doende als een bedeesd, jong meisje en vermijdend hem in de oogen te zien. Maar reeds bij den eersten blik op den man, had zij gevoeld, dat hij haar niet zou weerstaan.

Zij zeide „Iris” zonder haperen op, het teederste van haar mezzo-sopraan gevend, glanzend satijnig uit haar keel, met haar kin een weinig opwaarts en haar gorgc wat gestrekt.

Toen zij met het zeggen van het vers geëindigd was, ging zij schroomvol zitten, met het hoofd een weinig afgewend, verlegen doende uit berekening.

„U heeft wel talent. Er zou veel van u te maken zijn. Maar u moet nog veel leeren, heel veel leeren. Nu zal ik u het vers eens voorlezen. Dan kunt u hooren, hoe ik het opvat.”

Hij reciteerde het ook uit zijn hoofd, het zeggend diep uit de keel, met veel opzettelijk klinkende, aangeleerde, voor in-den-mond r’r’rs, zich als alle onge-voeligen, latend meedeinen op den dreun van zijn eigen, zwaar geluid, het logische accent vervangend door een. zielloozen zingzang.

„Wat een knoeier, wat een pedante, gore vent,” dacht zij, onderwijl nu naar hem opziend met haar groote, blauwe, onschuld-oogen als een devoot biecht-stertje met heur biechtvader. En opeens, terwijl hij zoo stond te bulderen, met zijn dikke, grof-sensueele lippen smakkend en sputterend, kwam in haar de gedachte aan den anus van den pauw in haar tuin te