De Geraffineerde

¹34

lusten op lijfeigenen kunnende koelen, nu van achter de groene tafel hun martel-instincten uitleefden op arme drommels, die niet intelligent genoeg waren om te stelen zooals hun addellijke voorvaderen en zij het deden en deswege naar de cel werden gestuurd.

Zij dacht ijskoud aan de douairière en aan Leonard, die zich te Monte-Carlo van kant had gemaakt. Leonard! Zij haalde de schouders op. Zoolang zij hem gekend had, had zij hem niet één maal iets goeds zien doen voor een arm arbeider of voor een arm kunstenaar. Zijn eenige belangstelling had de ziellooze distilleerketels gegolden, waarin ze surrogaat van echten cognac en echten brandewijn brouwden. Wat verloor de wereld aan een materialistisch manneke meer of minder?

Zij zou, als men ’t wist, in den nek worden aangezien, omdat zij een ouden gentleman het hoogste genot had geschonken, dat de man in dit leven kon bereiken, met een jonge vrouw geestelijke en licha-melijken omgang hebben.

Ja, ook geestelijken. Eagion was een edelman, een echten. Hèm moest men zijn rijkdom gunnen, omdat hij er een bekwaam verdeeler van was. In zijn groot huis was ten minste elk voorwerp mooi geweest. De schilderijen, de meubels, de kunstobjecten; de medailles van zijn muntenkabinet met de werken van Roty en zoovele anderen. Hij had haar gesproken over Gustave Moreau, over Whistler en over twee Nederlandsche schilders, miskend in hun eigen land, omdat hun kunst er te beschaafd voor was, Pieter Cornelis de Moor, van wien hij een paar „vrouwen in een park” bezat, en Hendrik Jurres, den schilder van ruitergevechten.