De Geraffineerde

118

hart ligt.... die heeft tenminste geen last van zijn voorgangers gehad

Haar voortandjes bijtelden in de roode onderlip en ze bracht een zakdoek aan de oogen. Ze liep weenend de kamer uit, ging naar den tuin. Daar wachtte Mrs. Withworth haar op met een zoeten, fijnen grim op het gelaat.

,,Poor child,” zei Mrs, Withworth troostend „heeft hij te veel verloren ?”

,,In ’t geheel niet. . . .om zulke kleinigheden krijgen wij geen woorden, antwoordde Adrienne bits.

,, ’t Is een ruwe taal dat Hollandsch,” meende Mrs. Withworth, zoo latend merken, dat zij de luide uiteenzetting had gehoord.

,,Elke taal is hard als je ze hard spreekt” antwoordde Adrienne, zich herinnerend dat Mrs. Withworth in elk geval geen woord van het luidgesprokene had kunnen verstaan.

Den volgenden morgen, nadat Leonard den gan-schen nacht zwaar geslapen had. was hij neerslachtig, verlegen, vroeg Adrienne vergiffenis voor zijn ruwe woorden, zei dat hij wat te veel gedronken had . . .”

„Alsjeblieft niet die werkmansverontschuldigin-gen .... laat ons er niet verder over spreken en de dingen moedig onder de oogen zien. Wat denk je te doen?”

„Ik zou hier zoo spoedig mogelijk weg willen ; verkoop wat van je juweelen ... .je draagt ze in de laatste tijden toch nooit. Dan gaan wij naar Nijmegen en ik zal trachten mij te rangeeren. In elk geval gauw afstudeeren en dan kan ik werken, hard werken, met een beetje geluk ....