De Geraffineerde

¹¹7

sprak, toonde zij zich verbaasd. Lord Eaglon had wel een uur gewacht.

,,Maar dat kan niet, ik ben er ook geweest. Hoe ziet hij er zoo wat uit?”

Ze was verontwaardigd geweest toen bleek, dat dat oude heertje de man was die belang in haar stelde.

’s Avonds kwam Leonard opgewonden thuis. Hij had veel whiskey gedronken met YVithworth, was aangeschoten, en in zijn halve dronkenschap begon hij op te spelen, te jammeren, haar verwijtend dat zij hem tot een speler en een verkwister had gemaakt. Hij had zoo goed als alles verloren, kon geen geld meer op zijn bezittingen opnemen. Zelfs het huis te Nijmegen was boven de waarde verhypothekeerd. Hij moest van daag of morgen YVithworth de huur betalen voor hun gedeelte van de villa. Hij was al acht dagen over zijn tijd. Witdworth had hem er eventjes wat van laten merken, zeggend, dat zijn vrouw van de huur altijd een deel kreeg als spelde-geld.

..Hoeveel moet je hem betalen?”

„Veertienhonderd francs

„Waarom heb je hem dat dan niet eerder betaald?”

„Ik kon niet.... Ik zou anders niet genoeg hebben gehad om in te zetten .... ’t Is alles jouw schuld. Waarom heb jij mij naar dit vervloekte speelhol gehaald.”

„Alle mannen zijn even laf. Mijn vorige jammerde ook altijd als de zaken slecht gingen en gooide dan ook altijd de schuld op mij.”

„Alsjeblieft spaar mij je reminiscentiën .... had dan bij dien poen gebleven, als hij je nog zoo na aan het