De Geraffineerde

had, maar dat zij toch wel een middel wist om mevrouw te helpen. In het hotel d’Angleterre logeerde een Engelschman, een kunstverzamelaar, lord Eaglon, die zich voor haar interesseerde. Dat wist madame Cornard van hem zelf. Zij verkocht hem dikwijls munten en penningen. Lord Eaglon kwam wel eens een enkelen maal in de speelzaal en hij had madame Cornard herhaaldelijk gevraagd of zij wist, wie die mooie, blonde millionnairsvrouw was.

Adrienne zei, dat zij wel eens kennis wilde maken met dien Engelschman voor de grap. Reeds den volgenden dag kwam madame Cornard haar ’s morgens vertellen, dat Lord Eaglon van middag tegen half vier in den kleinen Palmentuin bij het beeldje van Persephone haar zou opwachten.

Zij kleedde zich in een toilet van zacht, roodzijden tulle, liet Leonard alleen met het echtpaar Withworth naar de bank gaan en reed zelve naar het ren-dez-vous.

Zij kwam opzettelijk een kwartier later dan afge-sproken was, maar zij zag niemand. Op de marmeren bank bij het beeldje, zat een klein, oud heertje met een wat voorover gebogen hoofd en de rosette van het legioen van eer in ’t knoopsgat. Zij dacht: mis schien is Eaglon hier geweest, heeft gewacht en wilde zich niet door dien ouden kijk-in-de-pot laten uitlachen. Zij liep nog eventjes op en neer, keek met gehuichelde belangstelling naar een paar groote cactussen, draalde een kwartier en daar er nog altijd niemand kwam, en het oude mannetje op de bank in slaap was gevallen, ging ze teleurgesteld naar huis, driftig op madame Cornard. Toen ze die den volgenden dag