De Geraffineerde

dat ze haar doorzichtige verlegenheid niet bemerkten en haar voor een wat excentrieke millionnairsvrouw hielden. Daar Leonard bleef verliezen, begon zij haar juweelen te beleenen, huurde voor enkele gelegenheden de beleende voorwerpen, verkocht ten laatste de beleenbrietjes weer en tooide zich met imitatiën.

Er zaten, als ze van de bank terug kwam, altijd twee of drie van die sjacherende vrouwen haar op te wachten, blij met de vette prooi, elkaar kameraadschappelijk steunend en helpend bij het plukken van dit malsche duifje.

,,Atti . . . .” zei Leonard op een dag, ,,heb je niet even duizend francs voor vandaag? morgen heb je ze weer terug.”

,,Ik heb ze nog juist van verleden week over. . . . Ik ben zuinig .... is niet Leolief?”

Ze gaf hem duizend francs, die ze dien dag op accept geleend had van madame Cornard, die vermoedend dat ze geheel op was, nu als koppelaarster zaken hoopte te gaan doen.

Dien dag won hij weder eenige duizenden francs, maar hij gaf Adrienne het geleende geld niet terug.

Zij vroeg hem er niet om, bleef nog steeds op den terugkeer van het geluk hopen. Erg veel had zij nooit van Leonard gehouden. Als hij geheel verarmde, was zij vast besloten, niet bij hem te blijven. Liever scheiden, liever courtisane, liever een zelfmoord, liever alles dan armoede of burgerlijk-eenvou-digjes leven.

Ze vroeg madame Cornard nogmaals om duizend

O    o

francs.

De koppelaarster zeide, dat zij zelve zoo veel niet