De Geraffineerde

109

het Roode kruis. Gaat u van middag mee het geld wegsturen ? De helft is voor de gewonden van oom Paul en de andere helft.... Zoudt u die voor mij naar Joe willen sturen? Ik heb zoo een medelijden met die arme jongens, die daarginds neergeschoten worden”.

's Middags al kwam Withworth bij Leonard, bedankte hem voor zijn kieschheid, vroeg hem, of hij voor zijn rekening bij het bedrag dat hij zond, meteen twintig duizend francs voor de boeren-ambulances wilde wegsturen ....

„Zie je wel Leo” zei Adrienne ’s avonds „dat het een goed idéé was. Nu hebben wij opeens van twintig duizend francs er veertig duizend gemaakt. Wat zou ik gelukkig zijn als die boertjes ten laatste wonnen”.

Zij dachten beiden aan de boertjes aan de groene tafel, hoewel zij het elkaar niet durfden te bekennen.

De dappere verdediging van Kimberley maakte Withworth overmoedig. Hij waagde groote sommen. Leonard, wien de groene tafel een echt oorlogsveld scheen, speelde koppig tegen den Engelschman op. Hij verloor eenige groote slagen en werd bang.

„Volhouden” zeide Adrienne, die hem geen oogen-blik meer alleen liet. „Je kunt toch niet vluchten? nu juist .... de Boeren winnen het zeker .... als zij maar volhouden . . . .”

Op een dag, na zes uren van ingespannen spel, gingen beiden bedroefd weg.

„Wij zijn verslagen kindlief. ... Ik ben op ... . mijn speelkapitaal is weg .... nu moeten wij er uitscheiden . . . .”

• Zij had niets geantwoord. Maar toen ’s morgens de