De Geraffineerde

102

over de dertig was, zou het uit zijn. Dan wordt je verdrongen door jongeren. Al dirk je je zoo op ais een oude Amerikaansche. Misschien kwamen er ook kinderen, dan was het meteen uit. Dan wordt je ingepikt door je zoogenaamde moederplichten. Neen, leven wilde ze, mee doen. Al het andere moest daarvoor wijken.

Toen Leonard terug kwam, lag zijn vrouw bleek en kwijnend op een sofa.

..Ben je ziek? . . . .” vroeg hij teer.

Hij had op straat spijt over zijn harde woorden gehad, bedacht hoe goed zij voor zijn moeder geweest was, zichzelf zijn hardheid verweten. Ook voelde hij zich wat vernederd, hij die in Delft een van de rijkste studenten geweest was, door de vergelijking met Mr. Withworth, die nauwelijks ouder dan hij, waarschijnlijk zooveel millioenen bezat als hij honderdduizenden. Hij had er over nagedacht, hoe hij veel geld zou kunnen verdienen in de behoefte om groot te zijn in de oogen van de vrouw, die hij aanbad, de aandrift in zich bespeurend om als Hollander niet voor dien Engelschman uit den weg behoeven te gaan. Denkend aan de boutons de la reine van Mr. Withworth, had hij voor zijn vrouw als verzoeningsgeschenk een brillanten ring gekocht.

,,Ben je ziek .... lieve . . . .”

,,lk .... heelemaal niet. Noem mij toch bij mijn naam. Dat lieve verveelt mij zoo.”

,,Wat heb je dan?”

,,Niets .... heelemaal niets . . .

,,Zie eens, wat ik voor je heb meegebracht

Hij knipte het étuitje open, liet haar den ring zien.