De Geraffineerde

IOI

grootvader gekost heeft om die paar ton in Holland zonder schurkerij te verdienen.

„Daarom hoeven wij nu ook geen moeite te hebben ; dat waren ouderwetsche goede menschen, die geen moderne behoeften hadden, die vonden hun geluk in geld verdienen.”

„En wij zullen het moeten zoeken in geld uitgeven ?”

„Dat zeg ik niet.”

„Nou, maar het lijkt maar zoo .... wij blijven nog een paar maanden reizen, ik wil nog wat installaties zien, en dan gaan wij naar huis. Ik wil afstudeeren, want ik voel mij zoo half zonder diploma, daarna ga ik nog een jaar bij Börsig in Berlijn werken om mij te oefenen . . . .”

Zij antwoordde niet, was verbluft over zijn energiek antwoord, voelde voor het eerst neiging om te gehoorzamen.

Hij ging zonder kus weg. Zij bleef ongerust achter. Toen hij weg was, werd zij toornig. Als zij dat verwacht had ! Dus was zij er toch nog ingeloopen! Ze had ruim twee jaar die comedie gespeeld om ten slotte als een burgerjuffrouw te gaan leven van een klein inkomen met de voortdurende vrees een centje te veel uit te geven. En haar jeugd, haar mooie jeugd dan ? Zou je dan altijd de slavin van krenterige mannen moeten blijven? Ze dankte er feestelijk voor om opgesloten te worden in een huiskamer met de keuken achter en den ontvangsalon voor en later te verschrompelen in die sacristie te Nijmegen. Ze wilde leven, genieten, volop en naar het haar lustte____

Ze was nu al zes en twintig, blonde vrouwen zijn vroeg op, want je teekent snel. Als ze een paar jaar