Een droomer ter haringvangst

2G4

zuinig mede zijn. Hij beloofde zich zelf gierig te zullen worden met zijn levensmomenten — o, zijn lief warm, mooi leventje, dat hij, nu hij het weer gekregen had, zou gaan maken tot een innig, warm, hartelijk ding. Hij had geweend om ’t leed van anderen, en zoo zich zelf weergevonden. Er was maar één ding te doen: zich zelf te breken, en zoo goed en eerlijk mogelijk te zijn, dat was de vangst die hij meegebracht had van de haringvisscherij.

En denkend aan Gerrit, voor wien dit mooie, wondervolle leven weg was en aan de moeder, die haar liefste kind niet weer zou zien, kwam bij al zijn lichte vreugde een zwarte schaduw, en hij voelde dat zijn oogen vol tranen stonden. Zoo sliep hij in.

De volgende morgen rees bleek en wademend; hij opende de vensters en ging op de veranda van zijn slaapkamer. Hij zag een weiland in de wazen van den morgen en ver in ’t verschiet een laan van hooge hoornen. Hij voelde zich als een trekvogel, die na een langen reis het land van zijn verlangen weerziet met geuren en kleuren en bloesems en lenteweelde. Hem rees een nieuwe levensochtend — een ochtend vol teere schoonheden en zachte gelukken.

Hij bleef nog dien ganschen dag in het heldere, bedrijvige Vlaardingen. Hij ging zien naar het lossen van de tonnen haring uit de Jeannette, die onttakelt in de haven lag. Daarna ging hij naar het gebouw van den vischafslag, waar de reeder de haring ging ver-koopen, die Herman had zien vangen.

Daar zaten de kooplieden in het ruime, lichte lokaal met de groote ramen, vanwaar je naar de drukke