Een droomer ter haringvangst

263

goed had gedaan. En hij drukte de handen van die hem verwelkomden en keek nog eens achterom naar de „Jennnette” stil liggend, de zeilen gereefd met haar duur gekochte schat in haar binnenste, on dan naar den wal, waar de visschers hun vrouwen de hand gaven en dan kusten en de schipper twee jongentjes optilde en aan zijn borst drukte. En hij voelde een vreugde over zijn behouden thuiskomst, en dan een zachten weemoed, een teere smart, ondanks alle ontbering ; hij had de „Jennnette” en haar bemanning lief gekregen.

Maar de zee niet. Zij was verraderlijk, trouweloos en wreed.

En ’s avonds proefde hij het leven opnieuw, het leven en zijn zuiverste essentie, en na al zijn ongemak zat hij nu warm en veilig in een lichte, mooie kamer, voor een wel aangerichte eettafel — en al de kleine liefheden, en al de lachende weelde, waren hem als bracht niet een gevoelige, vriendelijke gastvrouw ze hem, maar of hij 11a een langen, bangen droom ontwaakte in ’t paleis van een fee.

E11 op zijn bed ’s nachts, in het breede bed, met het koele, heldere, witte laken, en rondom de rust van ’t slapende Vlaardingen, en alleen het tikken van een wekkerklokje, herdacht hij de vele nachten in ’t kajuitje, de stormnachten, en hij zag nog eens de goedige, sombere koppen van de visschers, en hij hoorde het palletje rikketikken en het net zwiepen en de zilveren haringen en schilveren in het maanlicht. O, het leven was mooi, was warm, was lief, het was een kostbaar iets en men moest er zeer, zeer